خانه » قمری » رجب » ایام البیض (ایام اعتکاف) » حضور علما و بزرگان در اعتکاف
حضور علما و بزرگان در اعتکاف

حضور علما و بزرگان در اعتکاف

اعتکاف از برنامه های عبادی و اجتماعی اسلامی می باشد که فرصتی برای خودسازی و خلوت  با خداوند متعال می باشد .انسان در این فرصت سه روز می تواند به حساب خود رسیدگی کند .علما و بزرگان دیم از این فرصت غافل نمی شدند و همواره خود بانی و شرکت کننده در انی مراسم بوده اند .به حضور چند نفر از علما در مراسم اعتکاف اشاره میکنیم :

۱٫ شیخ بهایی و شیخ عیسی عاملی: در عصر صفویه در سایه تلاشها و حضور عینی دو عالم بزرگ آن زمان، شیخ بهایی ـ قدس سرّه ـ (۹۳۵ ــ ۱۰۳۰ هجری قمری) و شیخ لطف الله عیسی عاملی اصفهانی (متوفای ۱۰۳۲ ــ ۱۰۳۳ هجری قمری) اعتکاف رونق خاصی در شهرهای ایران به ویژه قزوین و اصفهان یافت.[۱]

۲٫ مقدس اردبیلی: یکی از سالهای قحطی، مرحوم مقدس تمام خوراکی منزل را بین فقرا تقسیم می­کند، و برای خود چون فقرا، سهمی بر می­دارد. همسرش به او تندی نموده و می­گوید: در مثل چنین سالی اولاد خود را فقیر می­گذاری؟ آن مرحوم چیزی نمی­گوید و با آن اوضاع برای اعتکاف به مسجد کوفه می­رود و در آنجا معتکف می­شود. روز دوم اعتکاف او، شخصی مقداری گندم اعلا و آرد نرم به خانه آن مرحوم می ­آورد، و می­ گوید: صاحب منزل اینها را برای شما فرستاده و خود در مسجد کوفه معتکف است.

پس از پایان اعتکاف که مقدس به خانه می آید، همسرش به او می ­گوید: آذوقه­ ای که به وسیله آن عرب فرستاده بودی بسیار عالی و درجه یک بود. مرحوم مقدس متوجه می­شود که این از جانب خداوند و عنایت حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ بوده است، پس حمد و ثنای الهی به جای می­ آورد.[۲]

۳٫ مرحوم قاضی طباطبائی: او که استاد کل عرفا بود، در مسجد کوفه و مسجد سهله حجره داشت، و بعضی از شبها را به تنهایی در آن حجرات بیتوته می­کرد و شاگردان خود را توصیه می­کرد، بعضی از شبها به عبادت در مسجد کوفه و یا سهله بپردازند.[۳]

۴٫ میرزا حسین خلیلی: حاج میرزا حسین خلیلی متولد ۱۲۳۰ در نجف اشرف و متوفای ۱۳۲۶، از شاگردان مبرز شیخ انصاری ـ رحمه الله ـ بود. وی اخلاقی نیکو و نفسی کریم و دستی باز داشت. از خصوصیات او این بود که هر ساله دهة آخر ماه رمضان را در مسجد کوفه معتکف می­شد. در بین طلوعین زیارت عاشورای او ترک نمی­شد. و در اغلب زیارات مخصوصه از نجف تا کربلا پیاده می­رفت.[۴]

۵٫ شیخ حسنعلی نخودکی: عالم عامل، شیخ حسن علی نخودکی اصفهانی، بسیاری از عمر ارزشمند خود را به اعتکاف سپری نمود. او استمداد از ارواح مطهر ائمه هدی ـ علیهم السلام ـ را یکی از شرایط سلوک الی الله می­دانست، از این رو به «اعتکاف » و زیارت مشاهد متبرکه ائمه ـ علیهم السلام ـ اهتمام می­ورزید. و همچنین در مساجد و بقاع متبرکه مانند مسجد لبنان، و مقبره علی بن سهل اصفهانی، و… و همچنین کوه صفه ـ که محل عبادت استاد ایشان بود ـ به «اعتکاف » و عبادت مشغول می­شد.[۵]

۶٫ میرزا مهدی بروجردی: مرحوم میرزا مهدی بروجردی (۱۳۰۰ ـ ۱۳۸۹ هجری قمری) از ملازمان و کارپردازان آیت الله شیخ عبد الکریم حائری ـ رحمه الله ـ ، مؤسس حوزه علمیه قم بود. یکی از استادان حوزه درباره میرزا مهدی می گوید: «ایشان زمانی به تنهایی درمسجد امام حسن عسکری ـ علیه السلام ـ معتکف می­شدند و هیچ کس دیگری با وی نبود. این جانب نیز به دو دلیل به ایشان ملحق شدم. اول انکه اعتکاف را دوست می­داشتم. دیگر اینکه اعتکاف که سنت پیامبر ماست، رنگ فراموشی به خود گرفته بود، و وظیفه هر مسلمانی است که به قدر توان خود در راه احیاء و ترویج سنتهای اسلامی کوشش کند… آیت الله بروجردی ـ رحمه الله ـ علاوه بر تعطیل درسها در ایام اعتکاف، معتکفان را مورد لطف و رحمت قرار می­داد.»[۶]

دو خاطره و یک گلایه

استاد مطهری ـ رحمه الله ـ می­گوید: «ما که بچه بودیم در منزل خود ما ــ من از هفت و هشت سالگی کاملا یادم هست ــ اصلا اینکه ماه رجب دارد می آید مشخص بود. می­گفتند: یک هفته به ماه رجب مانده، سه روز مانده، امشب احتمالا شب اول ماه رجب است… مرحوم ابوی ما و مرحوم والده ما غیر از اول و آخر ماه رجب و غیر از ایام ­البیض، پنج­شنبه ­ها و جمعه ­ها روزه بودند و بلکه مرحوم ابوی ما در بعضی از سالها دو ماه رجب و شعبان را پیوسته روزه می­ گرفتند و به ماه مبارک رمضان متصل می­کردند. اصلا این ماه، ماه استغفار و توبه و عبادت است.»[۷]

درجای دیگری می­ گوید: «در سال ۱۳۲۱ به اصفهان رفته بودیم… در مدرسه نیماورد اصفهان بودیم… یک وقت صدای مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی را شنیدم… با همان آهنگی که داشت و با آن حال و روحی که داشت این تعبیر را به کار می­برد: «آن وقتی که بگویند: «أین الرجبیون» و ما در پیشگاه پروردگار شرمسار باشیم، در ماه رجب هیچ چیز نداشته باشیم و اصلا جزء رجبیون شمرده نشویم، چه خواهیم کرد؟» غرض این است ]که[ این ماه، ماه استغفار و عبادت و روزه است و این سنتها در میان ما به کلی دارد فراموش می­شود، ماه رجب می­آید بزرگ هایمان [متوجه نمی­شوند] تا چه رسد به بچه ­ها. کم کم اگر به بچه ­ها بگوییم، ماه ­های قمری را از محرم تا ذی الحجه بشمار، نمی ­توانند. اصلا فراموش می­شود که چنین ماه ­هایی هم وجود داشته است. ولی به هر حال تکلیف هرگز از ما ساقط نمی­ شود.»[۸]

تمامی آنچه در این بخش بیان شد، نشان می­دهد که باید علما، بزرگان، استادان، مدیران و… در این سنت نبوی پیش قدم باشند و با شرکت خویش زمینة تشویق و ترغیب دیگران را فراهم نمایند.

پی نوشت ها

[۱] . مجله خیمه، همان، ص ۲۱٫

[۲] . فوائد الرضویه، ص ۲۳٫ به نقل از سید مهدی شمس الدین، ره توشه سالکان، انتشارات قدس، اول، ۱۳۷۳، ص ۸۶ ـ ۸۷ با تلخیص.

[۳] . مهر تابان، ص ۱۹٫

[۴] . زندگانی شیخ انصاری، ص ۲۴۹، به نقل از ره توشه سالکان، همان، ص ۸۸٫

[۵] . همان، ص ۸۹ و ر.ک: نشان از بی نشانها، ص۲۴٫

[۶] . مجله خیمه، همان، ص ۲۳٫

[۷] . مرتضی مطهری، آشنایی با قرآن، قم ، انتشارات صدرا، ج۸، ص ۲۳۳٫

[۸] . همان، ص ۲۳۴ ــ ۲۳۵، با تلخیص.

 

 

درباره‌ی صراط

cloobDonbalerLinkPadTwitterFacebookyahoo

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد